DAREMNE ŻALE

Adam Asnyk (1838–1897)

 

Daremne żale – próżny trud,
Bezsilne złorzeczenia!
Przeżytych kształtów żaden cud
Nie wróci do istnienia.
Świat wam nie odda, idąc wstecz,
Znikomych mar szeregu
Nie zdoła ogień ani miecz
Powstrzymać myśli w biegu.
Trzeba z żywymi naprzód iść,
Po życie sięgać nowe...
A nie w uwiędłych laurów liść
Z uporem stroić głowę.
Wy nie cofniecie życia fal!
Nic skargi nie pomogą
Bezsilne gniewy, próżny żal!
Świat pójdzie swoją drogą

****

OH, VOID COMPLAINTS
by Adam Asnyk (1838–1897)

Oh, void complaints and vain endeavor,
Abortive woes and fruitless pain.
The past no miracle will ever
Return to former life again.
The world shall never, backward going,
Return your scanty dreams, no chance!
No sharpened sword, no fire a-glowing
May stop the rushing thought’s advance.
It is the living we must follow,
And leave the former life beneath.
Abandon the persistence hollow,
Shake off the withered laurel wreath!
Unstopped the waves of life proceeding!
No aid in protests you may raise.
Oh, useless wrath and futile pleading!
The world shall follow its own ways

***

گلایه های پوچ

   آدام اسنیک

۱۸۳۸-۱۸۹۷ 

آه گلایه های پوچ وتلاشهای بیهوده

نفرین های هرزه

    اززندگیی  شگفتی ناپذیر  

   از گذشتنی بی بازگشت

 جهانی که هرگز به پس نخواهد شد

   بسوی کمترین یاری  بخت

شمشیری کند و آتشی بی سوی

    که تا آفند اندیشه ها را  باز دارد  

می بایست که زیستن را پی گرفت

  تا رسیدنی به زندگیی تازه

رها شدنی از پوچیی پی درپی

و بدور افکندن تاجی از برگهای پژمرده ی  پیروزی

 موج های زندگی نا آرامانه به پیش میتازند

 وچاره نخواهند کرد بی چارگی ها را

 ٔ  دریغا خشم بی بهره و زاری ناشنوده

 که گیتی درراه خویش است

Merry Christmas --

 

Let us ponder on the story that 2014 years ago three wise-men from Iran set out on a journey  to Israel to herald  the dawn of  Peace;

For lo! the days are hastening on,
By prophets seen of old,
When with the ever-circling years
Shall come the time foretold,
When peace shall over all the earth
Its ancient splendors fling,
And the whole world give back the song
Which now the angels sing.

When You Come

Maya Angelou

When you come to me, unbidden,
Beckoning me
To long-ago rooms,
Where memories lie.

Offering me, as to a child, an attic,
Gatherings of days too few.
Baubles of stolen kisses.
Trinkets of borrowed loves.
Trunks of secret words,

I cry.

هنگامی که  می آیی 

 

مایا آنجلو

برگردان گیتی نوین

هنگامی که  ناخوانده  به نزد م می آیی  
وبا ایمایی
به تالارهایی از بس دیرینه ها
که در آن یادها نهفته اند می کشانیم

و مرا همچون کودکی به اتاق زیربام میهمان  میکنی
   از انبوه روزهایی نه بس بسیار 
   از پولک های رنگی بوسه  های که دزدیده شده بودند   
و خرده ریز  عشق های که به وام گرفته شده بودند 
جامه دان هایی از واژه های پنهانی

  گریه میکنم

Maya Angelou, born Marguerite Ann Johnson April 4, 1928 in St. Louis, Missouri, is an American poet, memoirist, actress and an important figure in the American Civil Rights Movement. In 2001 she was named one of the 30 most powerful women in America by Ladies Home Journal. Maya Angelou is known for her series of six autobiographies, starting with I Know Why the Caged Bird Sings, (1969 which was nominated for a National Book Award and called her magnum opus. Her volume of poetry, Just Give Me a Cool Drink of Water 'Fore I Die (1971) was nominated for the Pulitzer Prize.

RIP Peter!

L'Infinito

Giacomo Leopardi
(1798-1837)

Sempre caro mi fu quest'ermo colle,
E questa siepe, che da tanta parte
Dell'ultimo orizzonte il guardo esclude.
Ma sedendo e mirando, interminati
Spazi di là da quella, e sovrumani
Silenzi, e profondissima quiete
Io nel pensier mi fingo; ove per poco
Il cor non si spaura. E come il vento
Odo stormir tra queste piante, io quello
Infinito silenzio a questa voce
Vo comparando: e mi sovvien l'eterno,
E le morte stagioni, e la presente
E viva, e il suon di lei. Cosi tra questa
Immensita s'annega il pensier mio:
E il naufragar m'è dolce in questo mare.


****

I always loved this solitary hill,
This hedge as well, which takes so large a share
Of the far-flung horizon from my view;
But seated here, in contemplation lost,
My thought discovers vaster space beyond,
Supernal silence and unfathomed peace;
Almost I am afraid; then, since I hear
The murmur of the wind among the leaves,
I match that infinite calm unto this sound
And with my mind embrace eternity,
The vivid, speaking present and dead past;
In such immensity my spirit drowns,
And sweet to me is shipwreck in this sea.

***

ابدیت

جیاکومو لئوپاردی‌

همیشه دلبسته   بوده ام به   این تپه ی تنها مانده
از تپه ها، که این پرچین ،    نهان میداشت
   آن چشم انداز انجامین  را از دیدگانم  که خیره
به دوردستهای  بی کران
    نشسته در اینجا ، گمگشته د ر اندیشه
در  خموشیی اینچنین پر ژرف

     انگار میکنم کجا هایی گسترده تر را    
در سکوتی بس سنگین، و آرامشی  نا دریافتنی  
 برمن هراسی را چیره می دارد از نجوای باد
       در پرچین و می سنجم این زمزمه را  با آن سکوت جاودانه  ، 

و در پندار خویش به برمیکشم ابدیت و  مرگ را 
  فصل های مرده را و فصل  ها ی هنوز اینک را
  آوایی پر زندگی ، و در این فراخ
  به اندیشه غرقه میشوم 
و کشتی شکسته ام را دراین دریا خوش میدارم

Cancioncilla Sevillana,

Federico García Lorca

Amanecía
en el naranjel.
Abejitas de oro
buscaban la miel.
¿Dónde estará
la miel?
Está en la flor azul,
Isabel.
En la flor,
del romero aquel.

(Sillita de oro
para el moro.
Silla de oropel
para su mujer.)

Amanecía
en el naranjel.

***
Dawn is awakening
in the orange grove.
The little golden bees
are looking for honey.
Where will they find
the honey?
It’s in the blue flower,
Isabel.
In the flower
of that rosemary yonder.
(A little chair of gold
for the Moor.
A chair of brass
for his wife.)
Dawn is awakening
in the orange grove

پگاه سر میزند

 در پرتقالزار

زنبورکهای زرفام

به جستجوی انگبین آمده اند

به کجا خواهند یافت

     انگبین را؟

  درون گل نیلی رنگ

.ایزابل 

درون گل پونه ی کوهی
.آنجا    

 کرسی زرین کوچکی برای نشستن مراکشی )

(و کرسی دیگری از برنج برای همسرش

پگاه سر میزند

 در پرتقالزار

 

My favorait street-arts

street art of Banksy

ROA street-artist

Part of an ROA's original painting featuring six enormous African animals on a construction in Johannesburg, South Africa.

By Dan Bergeron, a.k.a. Fauxreel

By Nick Walker in Paris

By Lavalet, France

Black Converse From Dark Street Art Artwork For Me,

Nelson Mandela

Nevermore

Paul Verlaine. (Poèmes Saturniens: Mélancholia II)

Souvenir, souvenir, que me veux-tu ? L’automne
Faisait voler la grive à travers l’air atone,
Et le soleil dardait un rayon monotone
Sur le bois jaunissant où la bise détonne.

Nous étions seul à seule et marchions en rêvant,
Elle et moi, les cheveux et la pensée au vent.
Soudain, tournant vers moi son regard émouvant :
“Quel fut ton plus beau jour?” fit sa voix d’or vivant,

Sa voix douce et sonore, au frais timbre angélique.
Un sourire discret lui donna la réplique,
Et je baisai sa main blanche, devotement.

- Ah! Les premières fleurs, qu’elles sont parfumées!
Et qu’il bruit avec un murmure charmant
Le premier oui qui sort de lèvres bien-aimées!

***

Memory, O memory, what do you want of me?
The Autmn was blowing the thrush through the lifeless air,
And the sun was darting a dull ray of light
On the yellowing woods where the north winds howled

We were alone in our solitude,  walking in dream
She and I,  hair and thoughts  in the breeze
Suddenly, turning her beguiling gaze  toward me
“What was your most beautiful day?” said in her  vibrant golden voice,

Her sweet voice, with its soft angelic tone
My response was a gentle faint smile
and kissed her white hand in devotion

-Ah! The first flowers, How sweet-smelling they are!
And how it rustles with a charming whisper,
of the first 'yes' uttered by those lovely lips!

هرگز نه ازین بیش

پل ورلان - برگردان گیتی نوین 

یاد ها، آه یادها از من چه میخواهید؟

بادهای پاییزی خاشاکها را به هوای بی جان می وزانیدند

و خورشید با  پرتویی کم تاب خدنگ می زد 

بر درختزارهای زرد فام ایستاده در زوزه های بادهای شمال

     ما در تنهاییمان به پرسه بودیم در رویاهامان

او و من با موی ها  و اندیشه هامان در گذار باد

که به ناگهان به سوی من گردانید نگاه  انگیزه گارش را

          و به آوای جانان زرینش پرسید که ًکدامین روز تو زیباترین بودست؟ُ

آه آوای شیرینی به آهنگی پری سان

پاسخ من لبخندی بود کم پیدا

و بوسیدم دست سپیدش را به شیدایی

آه! چه خوش بویند گلهای تازه ی  نخستین

و چه گونه به پچ پچ ست در  زمزمه ی دلنشینش

با نخستین ًآریًٰ از آن لبهای دوست داشتنی          

 

       

Je vous rêve de loin, et, de près, c’est pareil,
Mais toujours vous restez précise, sans réplique,
Sous mes tranquilles yeux vous devenez musique,
Comme par le regard, je vous vois par l’oreille.

Vous savez être en moi comme devant mes yeux,
Tant vous avez le cœur offert, mélodieux,
Et je vous entend battre à mes tempes secrètes
Lorsque vous vous coulez en moi pour disparaître.
****
Jules Supervielle (1884-1960)

I dream you equally, whether far or near,
But you are exact, without replica always,
You become music beneath my tranquil gaze,
As if with a glance, I see you through the ear.

You can be in me as though beneath my eye,
So melodious your heart, that heart open wide,
And I hear you beat in my forehead secretly
When you flow in me in order to disappear.

به یکسان تو را در رویایم چه ازدور یا نزدیک

اما که توهمیشه به سزا یی  و بی تا

   در زیر دیدگان آرام من  آهنگین می شوی  

چنان که گویی به نگاهی در شنفت تو را  می نگرم  

تو میتوانی در من باشی آنچنانکه گویی در برابردیدگانمی  

بدانسان که دلت ارمغان میکند ترانه را   

و تورا میشنوم که به نهان  بر شقیقه هایم کوبه میزنی

      تا که در من روان شوی  و ناپدیدار   

Rain-mare

a mighty red mare rears up
her black hooves touch the moon
her open nostrils blast the night air
her warm womb quakes
her wild white eyes turn

the rain wheel in the sky

rain-mare, from Horse, by Próspero Saíz 

مادیان تنومند سرخ می رمد

تا که سمهای سیه رنگش به  لمس ماه رسد

    هوای شبانه در سوراخهای بینیش منفجرمیشود

رٍحم داغش بلرزه میآید
و دیدگان سپید وحشیش می چرخد

چرخ  باران در آسمان         

Próspero Saíz  was born and raised in Navajo County in Northern Arizona. He holds a B.A. degree from the University of Nebraska and a Ph.D. in Comparative Literature from the University of Iowa. He teaches in the Department of Comparative Literature at the University of Wisconsin-Madison. Ghost Poney Press has published three books of his poetry: The bird of nothing & other poems (1993); Horse (1996); Chants of nezahualcoyotl & obsidian glyph (1996). A few of his poems have been translated into French, Portuguese, and Finnish.