L'Infinito

Giacomo Leopardi
(1798-1837)

Sempre caro mi fu quest'ermo colle,
E questa siepe, che da tanta parte
Dell'ultimo orizzonte il guardo esclude.
Ma sedendo e mirando, interminati
Spazi di là da quella, e sovrumani
Silenzi, e profondissima quiete
Io nel pensier mi fingo; ove per poco
Il cor non si spaura. E come il vento
Odo stormir tra queste piante, io quello
Infinito silenzio a questa voce
Vo comparando: e mi sovvien l'eterno,
E le morte stagioni, e la presente
E viva, e il suon di lei. Cosi tra questa
Immensita s'annega il pensier mio:
E il naufragar m'è dolce in questo mare.


****

I always loved this solitary hill,
This hedge as well, which takes so large a share
Of the far-flung horizon from my view;
But seated here, in contemplation lost,
My thought discovers vaster space beyond,
Supernal silence and unfathomed peace;
Almost I am afraid; then, since I hear
The murmur of the wind among the leaves,
I match that infinite calm unto this sound
And with my mind embrace eternity,
The vivid, speaking present and dead past;
In such immensity my spirit drowns,
And sweet to me is shipwreck in this sea.

***

ابدیت

جیاکومو لئوپاردی‌

همیشه دلبسته   بوده ام به   این تپه ی تنها مانده
از تپه ها، که این پرچین ،    نهان میداشت
   آن چشم انداز انجامین  را از دیدگانم  که خیره
به دوردستهای  بی کران
    نشسته در اینجا ، گمگشته د ر اندیشه
در  خموشیی اینچنین پر ژرف

     انگار میکنم کجا هایی گسترده تر را    
در سکوتی بس سنگین، و آرامشی  نا دریافتنی  
 برمن هراسی را چیره می دارد از نجوای باد
       در پرچین و می سنجم این زمزمه را  با آن سکوت جاودانه  ، 

و در پندار خویش به برمیکشم ابدیت و  مرگ را 
  فصل های مرده را و فصل  ها ی هنوز اینک را
  آوایی پر زندگی ، و در این فراخ
  به اندیشه غرقه میشوم 
و کشتی شکسته ام را دراین دریا خوش میدارم