Nevermore

Paul Verlaine. (Poèmes Saturniens: Mélancholia II)

Souvenir, souvenir, que me veux-tu ? L’automne
Faisait voler la grive à travers l’air atone,
Et le soleil dardait un rayon monotone
Sur le bois jaunissant où la bise détonne.

Nous étions seul à seule et marchions en rêvant,
Elle et moi, les cheveux et la pensée au vent.
Soudain, tournant vers moi son regard émouvant :
“Quel fut ton plus beau jour?” fit sa voix d’or vivant,

Sa voix douce et sonore, au frais timbre angélique.
Un sourire discret lui donna la réplique,
Et je baisai sa main blanche, devotement.

- Ah! Les premières fleurs, qu’elles sont parfumées!
Et qu’il bruit avec un murmure charmant
Le premier oui qui sort de lèvres bien-aimées!

***

Memory, O memory, what do you want of me?
The Autmn was blowing the thrush through the lifeless air,
And the sun was darting a dull ray of light
On the yellowing woods where the north winds howled

We were alone in our solitude,  walking in dream
She and I,  hair and thoughts  in the breeze
Suddenly, turning her beguiling gaze  toward me
“What was your most beautiful day?” said in her  vibrant golden voice,

Her sweet voice, with its soft angelic tone
My response was a gentle faint smile
and kissed her white hand in devotion

-Ah! The first flowers, How sweet-smelling they are!
And how it rustles with a charming whisper,
of the first 'yes' uttered by those lovely lips!

هرگز نه ازین بیش

پل ورلان - برگردان گیتی نوین 

یاد ها، آه یادها از من چه میخواهید؟

بادهای پاییزی خاشاکها را به هوای بی جان می وزانیدند

و خورشید با  پرتویی کم تاب خدنگ می زد 

بر درختزارهای زرد فام ایستاده در زوزه های بادهای شمال

     ما در تنهاییمان به پرسه بودیم در رویاهامان

او و من با موی ها  و اندیشه هامان در گذار باد

که به ناگهان به سوی من گردانید نگاه  انگیزه گارش را

          و به آوای جانان زرینش پرسید که ًکدامین روز تو زیباترین بودست؟ُ

آه آوای شیرینی به آهنگی پری سان

پاسخ من لبخندی بود کم پیدا

و بوسیدم دست سپیدش را به شیدایی

آه! چه خوش بویند گلهای تازه ی  نخستین

و چه گونه به پچ پچ ست در  زمزمه ی دلنشینش

با نخستین ًآریًٰ از آن لبهای دوست داشتنی