Experiment With Persian Typo

 «Prudencio -exclamó-, ¡cómo has venido a parar tan lejos!» Después de muchos años de muerte, era tan intensa la añoranza de las vivos, tan apremiante la necesidad de compañía, tan aterradora la proximidad de la otra muerte que existía dentro de la muerte, que Prudencio Aguilar había terminado por querer al peor de sus enemigas. Tenía mucho tiempo de estar buscándolo. Les preguntaba por él a los muertos de Riohacha, a los muertos que llegaban del Valle de Upar, a los que llegaban de la ciénaga, y nadie le daba razón, porque Macondo fue un pueblo desconocido para los muertos hasta que llegó Melquíades y lo señaló con un puntito negro en las abigarrados mapas de la muerte.

"Prudencio," he exclaimed. "You've come from a long way off! After many years of death the yearning for the living was so intense, the need for company so pressing, so terrifying the nearness of that other death which exists within death, that Prudencio Aguilar had ended up loving his worst enemy. He had spent a great deal of time looking for him. He asked the dead from Riohacha about him, the dead who came from the Upar Valley, those who came from the swamp, and no one could tell him because Macondo was a town that was unknown to the dead until Melquíades arrived and marked it with a small black dot on the motley maps of death. 

 " پرودنسیو،" او شگفت زده بانگ برداشت که "تو از راهی دور آمده ای!"که پس از گذشت این همه سال از مرگش  شور زندگی در او بس انباشته  بود و چنان آکنده  گشته از نیاز به داشتن   همدمی    و بس دهشتزده  از  نزدیکی آن مرگ  دیگر  که در درون  مرگ نهفته است  ، و پرودونسیو آگویلار   به انجام شیدا زده ی  خونی ترین دشمن خود شد و زمانی   دراز  را  برای جستجوی او صرف نمود و  درباره اش از مرده های ریوآچا پرسید: ، مرده هایی    که از دّره ی اوپار آمده بودند و آنهایشان که از باتلاق آمده بودند، اما هیچ کس را از او نشانی نبود چراکه ماکوندو  برای مردگان  تا به آن هنگام  که  ملکویادز برآن  واردگشت  و آن را با  نقطه  ی  کوچک سیاهی  بر روی نقشه های رنگی مرگ نشان کرد    شهری ناشناخته بود.

Gabriel García Márquez

En la escuela desportillada donde experimentó por primera vez la seguridad del poder, a pocos metros del cuarto donde conoció la incertidumbre del amor, Arcadio encontró ridículo el formalismo de lamuerte. En realidad no le importaba la muerte sino la vida, y por eso la sensación que experimentó cuando pronunciaron la sentencia no fue una sensación de miedo sino de nostalgia.No habló mientras no le preguntaron cuál era su última voluntad.

Cien años de soledad, Gabriel García Márquez

In the shattered schoolhouse where for the first time he had felt the security of power, a few feet from the room where he had come to know the uncertainty of love, Arcadio found the formality of death ridiculous. Death really did not matter to him but life did and therefore the sensation he felt when they gave their decision was not a feeling of fear but of nostalgia. He did not speak until they asked him for his last request.

One Hundred Years of Solitude, Gabriel García Márquez

درمدرسه ی نیمه ویران  آنجا که او برای نخستین بار  از اینکه برای خودش کسی شده  احساس خاطرجمعی کرده بود ، چند قدم دورتر از اطاقی  که در آن با دلهره ی عشق آشنا شده بود ، آرکادیو جدی بودن مرگ را مسخره یافت. در واقع مرگ برای او مهم نبود اما زندگی چرا و بنابرین هنگامیکه  کیفرش را خواندند احساسی که به اودست داد از دهشت نبود که بل حس دلتنگی بود. او دگر هیچ  نگفت تا هنگامی که از او آخرین درخواستش را پرسیدند.

   صد سال  درانزوا ، گابریل گارسیا مارکز ، برگردان گیتی نوین   

Stop Wars

In memory of A!rchie Andrews! Dead at the age 70.

Franz Kafka

You do not need to leave your room. Remain sitting at your table and listen. Do not even listen, simply wait, be quiet, still and solitary. The world will freely offer itself to you to be unmasked, it has no choice, it will roll in ecstasy at your feet. ― Franz Kafka

نیازی نیست که ازخانه بدر آیی  . برسر میز خویش  بنشین و بشنو . حتی نیازی به شنیدن نیست، بسادگی شکیبا باش و خاموش ، آرام باش و تنها . آنگاه جهان آزادانه خود را به تو پیشکش میکند. تا که ازچهره ش نقاب برگیری ، چاره یی دیگر  ندارد ، اوخویشتن را شورمندانه  در برابرت  برهنه خواهد کرد.
-  فرانتس کافکا 

Il n’est pas nécessaire que tu sortes de ta maison. Reste à ta table et écoute. N’écoute même pas, attends seulement. N’attends même pas, sois absolument silencieux et seul. Le monde viendra s’offrir à toi pour que tu le démasques, il ne peut faire autrement, extasié, il se tordra devant toi.  
― Franz Kafka

Celebrating the art of Farshid Mesghali

بزرگداشت هنر فرشید مثقالی

Congedo di Mia Lecomte

Congedo

di Mia Lecomte
Mia Lecomte è nata a Milano nel 1966 e vive a Roma.

Spartiamoci ora l’eternità comune.
Eco a caduta dal passato
balena in incaglio sul futuro,
viatico forse a una qualunque vita
l’andare in pace, intanto
alla fine del rito.


Leave-taking

by  Mia Lecomte

Let’s share now one common eternity.
Echo falling from the past
whale beached upon the future,
maybe remedy to an everyday life
such conditional going in peace
at the end of the rite.

جدایی

 از: میا لوکنت

بگذار تا ابدیتی مشترک  را باهم تقسیم کنیم

پژواکی  درافتاده  ازگذشته 
 همچون نهنگی به خشکی زده از آینده،
شاید که طالعی ست از زندگی روزمره
مانند رفتنی به پیمان برای صلح
در پایان مراسم ..