Run Gazelle, RUN!

¿A dónde van? -- Silvio Rodríguez به کجا می روند ؟ سروده یی از سیلویو رودریگز سروده سرای مردمی کوبا

 

کلمه ها به کجا می روند که نمی مانند؟
 به کجا رفتند آن نگاه هایی که روزی از اینجا رفته اند؟
آیا که هم چون زندانی هایی به بند کشیده
 به جاودانه شناور می مانند در این سپهر؟
یا که درمیان رخنه های سنگ برای گرم ماندن  به خود درهم می پیچند؟
 آیا که همچون قطره های باران بر شیشه ها به پائین می لغزند؟  
آیا  دیگر هرگزآنها  چیزی نخواهند بود؟
آیا از اینجا  می روند؟  
 و به کجا می روند...؟
  کجا می روند؟


کفش های  کهنه ی من ازچه ساخته خواهند شد؟
 به کجا  رفته اند   از برگ های درختی به بسیار گرد آورده اند؟
کجا شدند نگرانی هایی 
که از چشمهایت بسوی من پرمی زدند.
واژه های آلوده ی من در اردیبهشتی خونین کجا شدند؟
این پیکره ها  در هم اینک به کجا  می روند که  من هرگز روشنی نمی توانم داد  ؟
آیا  دیگر هرگزآنها  چیزی نخواهند بود؟
آیا از اینجا  می روند؟
و به کجا می روند ...؟
  کجا می روند؟


روزمره ها کجا می روند؟ چیزهای هر روزه؟ 
پابرهنه  بردر ، دستهای یاری؟
شگفتی ها کجا می روند؟
کم و بیش همیشه  در غروب 
سفره ی رومیزی کجا می رود؟
قهوه ی دیروز؟
دل انگیزی های کوچک و لعنتی  کجا می روند؟
 خانه چیست؟
آیا  دیگر هرگزآنها  چیزی نخواهند بود؟
آیا از اینجا  می روند؟
و به کجا می روند؟
  کجا می روند؟

Adónde van las palabras que no se quedaron?
¿Adónde van las miradas que un día partieron?
¿Acaso flotan eternas
Como prisioneras de un ventarrón
O se acurrucan entre las rendijas (hendijas)
Buscando calor?
¿Acaso ruedan sobre los cristales
Cual gotas de lluvia que quieren pasar?
¿Acaso nunca vuelven a ser algo?
¿Acaso se van?
¿Y adónde van...?
¿Adónde van?

¿En qué estarán convertidos mis viejos zapatos?
¿Adónde fueron a dar tantas hojas de un árbol?
¿Por dónde están las angustias
Que desde tus ojos saltaron por mí?
¿Adónde fueron mis palabras sucias
De sangre de abril?
¿Adónde van ahora mismo estos cuerpos
Que no puedo nunca dejar de alumbrar?
¿Acaso nunca vuelven a ser algo?
¿Acaso se van?
¿Y adónde van...?
¿Adónde van?

¿Adónde va lo común, lo de todos los días:
El descalzarse en la puerta, la mano amiga?
¿Adónde va la sorpresa
Casi cotidiana del atardecer?
¿Adónde va el mantel de la mesa
El café de ayer?
¿Adónde van los pequeños terribles encantos
Que tiene el hogar?
¿Acaso nunca vuelven a ser algo?
¿Acaso se van?
¿Y adónde van..?
¿Adónde van?

  

Eeva Liisa Manner برگردان سروده یی از سروده سرای مهین فنلاند ی ایوا لیسا مانر

Teoreema

Eeva Liisa Manner

Proosa olkoon kovaa, se herättäköön levottomuutta. 
Mutta runo on kaiku joka kuullaan, kun elämä on mykkää:

vuorilla liukuvat varjot: tuulen ja pilvien kuva, 
savun kulku tai elämän: kirkas, hämärä, kirkas,

hiljaa virtaava joki, syvät pilviset metsät, 
hitaasti maatuvat talot, lämpöä huokuvat kujat,

hauraaksi kulunut kynnys, varjon hiljaisuus, 
lapsen pelokas askel huoneen hämäryyteen,

kirje joka tulee kaukaa ja työnnetään oven ali, 
niin suuri ja valkea että se täyttää talon,

tai päivä niin jäykkä ja kirkas että voi kuulla 
miten aurinko naulaa umpeen aution sinisen oven.

==========

انگاره
اِیوا- لیسا مانِر


بگذار نوشته  سخت  باشد وآزاردهد

اما سروده  پژواکی ست که در آن گاه که زندگی خاموش است شنفته می شود.

سایه ها بر فراز کوهستان می خزند، تصویر باد و ابر 
عبور دودشده ها  یا  زندگی،  روشن ، تیره، روشن


رودخانه یی آرام و بی خروش ، در ژرفای درخت زار های ابرگرفته
خانه هایی رو به فرسودگی ، جاده هایی گُرزده از گرما

آستانه یی لکنته، بی حرکتی سایه ها
گامهای هراسان کودکی بدرون تاریکی اتاق 

نامه یی از دور دست که از زیر در به درون لغزانده  می شود
گسترده و سپید  تا همه ی خانه را می پوشاند

یا روزی آنچنان  خشک و روشن که تو می توانی بشنوی 
چگونه خورشید دربِ  آبی رنگِ متروک را می بندد

====

Nada

“No se puede vivir sin amar”
“Sí, se puede”, dije
y me vestí de negro
para el último baile de disfraces.

Y tenía la boca llena de polvo
como si se me hubiese secado de tanto llorar
(ahora no había llorado en cincuenta años).

No quiero vuestro cielo, compañeros,
las mendaces promesas, los falsos amigos,
las calles de besos,
las mentiras de espejos huidizos.
Quiero romper el último sello,
la luna que no da luz,
la noche en la que no brilla nada.

======

اِیوا لیسا مانر سروده سرای جنبش نوواگرای فنلاند  در 5 دسامبر 1921،  در هلسینکی پایتخت فنلاند به دنیا آمد و در     7 جولای 1995 درگذشت.

 مانر   با  کتابهایش    Mustaa ja punaista     "سیاه و قرمز"   د ر 1944  و "Kuin tuuli tai pilvi"    " چون باد یا ابرها"  در 1949 در پهنه ی   سروده سرایی فنلاند پدیدار شد و با Tämä matka "این سفر"  در سال 1956، که  شاید مهین ترین مجموعه شعر مدرنیستی 1950s   فنلاند است، پرآوازه شد. سروده های او برخوردار از شگردی پیچیده  و رازآلودند   که در پوسته یی  سرشار از  پیوندها و انگاره ها ی نیرومند  با  آهنگینگیی زیبا وشیوا و  هماهنگیی ژرف و  کوبنده  در امیخته اند تا پایه های  روشن اندیشی  نووا  (مدرن) را  در شهراری  اروپا به زیر پرسش  گیرند.

او درگردآورده یی از نوشته هایش زیر آوند   ، Kavelymusiikkia pienille virahevoille   " رهنوردی آهنگین برای  هیپوتاناموس های کوچک") در 1957  از تائوئیسم چینی به  آوند  ترازی میان  سازماندهی   سخت وخشک  و  آشفتگی  یاد می کند  و در کتابش Orfiset laulut      "سرودهای ارفه یی ")   در 1960 از خرد ورزی خاوران   به آوند بستری در خور برای  برای اندیشوری باختر نام می برد  که می تواند   راهی باشد برای گریز از ویرانی ونابودی   شهرارای اروپا.    در گرد آورده یی دیگر  زیر آوند  Niin vaihtuivat vuoden ajat ؛ " چنین بود  دگرگون شدن موسم ها"  در 1964  مانرسادگی و پروردگی کوچکترین پدیده های گیتی را  دلیلی برای هماهنگی کیهانی می بیند  که می باید به آوند  دیسه  ای برای بازسازی شهرگاری به کار گرفته شود.