Gabriel García Márquez

En la escuela desportillada donde experimentó por primera vez la seguridad del poder, a pocos metros del cuarto donde conoció la incertidumbre del amor, Arcadio encontró ridículo el formalismo de lamuerte. En realidad no le importaba la muerte sino la vida, y por eso la sensación que experimentó cuando pronunciaron la sentencia no fue una sensación de miedo sino de nostalgia.No habló mientras no le preguntaron cuál era su última voluntad.

Cien años de soledad, Gabriel García Márquez

In the shattered schoolhouse where for the first time he had felt the security of power, a few feet from the room where he had come to know the uncertainty of love, Arcadio found the formality of death ridiculous. Death really did not matter to him but life did and therefore the sensation he felt when they gave their decision was not a feeling of fear but of nostalgia. He did not speak until they asked him for his last request.

One Hundred Years of Solitude, Gabriel García Márquez

درمدرسه ی نیمه ویران  آنجا که او برای نخستین بار  از اینکه برای خودش کسی شده  احساس خاطرجمعی کرده بود ، چند قدم دورتر از اطاقی  که در آن با دلهره ی عشق آشنا شده بود ، آرکادیو جدی بودن مرگ را مسخره یافت. در واقع مرگ برای او مهم نبود اما زندگی چرا و بنابرین هنگامیکه  کیفرش را خواندند احساسی که به اودست داد از دهشت نبود که بل حس دلتنگی بود. او دگر هیچ  نگفت تا هنگامی که از او آخرین درخواستش را پرسیدند.

   صد سال  درانزوا ، گابریل گارسیا مارکز ، برگردان گیتی نوین