«Prudencio -exclamó-, ¡cómo has venido a parar tan lejos!» Después de muchos años de muerte, era tan intensa la añoranza de las vivos, tan apremiante la necesidad de compañía, tan aterradora la proximidad de la otra muerte que existía dentro de la muerte, que Prudencio Aguilar había terminado por querer al peor de sus enemigas. Tenía mucho tiempo de estar buscándolo. Les preguntaba por él a los muertos de Riohacha, a los muertos que llegaban del Valle de Upar, a los que llegaban de la ciénaga, y nadie le daba razón, porque Macondo fue un pueblo desconocido para los muertos hasta que llegó Melquíades y lo señaló con un puntito negro en las abigarrados mapas de la muerte.

"Prudencio," he exclaimed. "You've come from a long way off! After many years of death the yearning for the living was so intense, the need for company so pressing, so terrifying the nearness of that other death which exists within death, that Prudencio Aguilar had ended up loving his worst enemy. He had spent a great deal of time looking for him. He asked the dead from Riohacha about him, the dead who came from the Upar Valley, those who came from the swamp, and no one could tell him because Macondo was a town that was unknown to the dead until Melquíades arrived and marked it with a small black dot on the motley maps of death. 

 " پرودنسیو،" او شگفت زده بانگ برداشت که "تو از راهی دور آمده ای!"که پس از گذشت این همه سال از مرگش  شور زندگی در او بس انباشته  بود و چنان آکنده  گشته از نیاز به داشتن   همدمی    و بس دهشتزده  از  نزدیکی آن مرگ  دیگر  که در درون  مرگ نهفته است  ، و پرودونسیو آگویلار   به انجام شیدا زده ی  خونی ترین دشمن خود شد و زمانی   دراز  را  برای جستجوی او صرف نمود و  درباره اش از مرده های ریوآچا پرسید: ، مرده هایی    که از دّره ی اوپار آمده بودند و آنهایشان که از باتلاق آمده بودند، اما هیچ کس را از او نشانی نبود چراکه ماکوندو  برای مردگان  تا به آن هنگام  که  ملکویادز برآن  واردگشت  و آن را با  نقطه  ی  کوچک سیاهی  بر روی نقشه های رنگی مرگ نشان کرد    شهری ناشناخته بود.