Mihai Eminescu (1850 -1889) Si dacã..

Mihai Eminescu (1850 -1889)

Si dacã...

Si dacã ramuri bat în geam
Si se cutremur plopii,
E cã în minte sã te am
Si-ncet sã te apropii.

Si dacã stele bat în lac
Adâncu-i luminându-l,
E cã durerea mea s-o-mpac
înseninându-mi gândul.

Si dacã norii desi se duc
De iese-n luciu luna,
E cã aminte sã-mi aduc
De tine-n totdeauna.




****
And if...

And if the branches tap my pane
And the poplars whisper nightly,
It is to make me dream again
I hold you to me tightly.

And if the stars shine on the pond
And light its sombre shoal,
It is to quench my mind's despond
And flood with peace my soul.

And if the clouds their tresses part
And does the moon outblaze,
It is but to remind my heart
I long for you always

میاهی امینسکو-  سروده سرای  رومانی  
(۱۸۸۹-۱۸۵۰)

 وگر 

 وگر شاخه ها ی درخت  بر شیشه های اطاقم  تلنگر زنند

و هنگا میکه   صنوبر  لالایی شبانه اش را سر دهد 
 ازآنست که  من   تنگ در آغوش تو 
  بازتا به رویا شوم 

 و گر که ستاره ها در  برکه می درخشند
و بر ژرفایی  اندوهناک روشنی می دهند
 از آنست که آرامی دهند بر اندیشه های ی دل خسته  ی من 
تا که مرا  به آرامش در خواب برند. 

 وگر که ابرهای  به هم فشرده  پراکنده شوند
 و یاکه  پرتو  مهتاب روشنی برافشاند
از آنست که تا دلم را بر انگیزاند 

به افسون  شیدایی تو  به همیشه

****
Und wenn ein Zweig ans Fenster schlägt,
Und wenn die Pappeln rauschen,
Ist's daß ich wieder tief bewegt
Dir nahe, um zu lauschen.

Und funkeln Sterne aus dem See,
Erhellend seine Tiefen,
So lindern Sehnsucht sich und Weh,
Die lang im Herzen schliefen.

Und wenn der dichten Wolken ziehn,
Die Mondesstrahlen tränken,
Ist's, dass ich neu verzaubert bin
Von deinem Angedenken.