Poemas de José Saramago سروده هایی از خوزه ساراماگو

 برگردان ها از گیتی نوین

سرسروده 

از تاریکی  کلاف درهم پیچیده ی یادها،

ما  مردمان نابینا نخی را می کشیم که به نظر پاره می نماید ، 

از بیم افتادنش از میان انگشتها به آهستگی  آزادش می کنیم ،  

این  نخی دراز   ، سبز و آبی فام است با بویی  گندناک ،

که لزج گرم لجنی زنده را دارد.

خیسی آن در دستهایم روان میشود.

همه ی تری آن از  میان کف گشوده ی دستهایم  نشت می کند

و دیگر ناگهان نمی دانم که تولد  آب از من است یا که آب بسوی من روانه ست.

من هم چنان آن نخ را می کشم ، نه  تنها یادها را ، که همه ی

 پیکر رودخانه را

قایق ها روی پوست من شناور می شوند و من نیز  

قایق ها می شوم و آسمانی که آنها را پوشانده است و صنوبر هایی بلند  که

به آهستگی روی فیلمی درخشان  می لغزند

در چشمهایم

ماهی در خون من شنا می کند و  میان  هر دو آب  همچون

 درخواست های  درهم وبرهم  یادها نوسان می کند.

من نیروی بازوها و  چوبدستی که  آنهارا بلندتر می کند را حس می کنم.

 تا ژرفای کف رودخانه و من ، همانند تپش  آهسته و استوارقلب 

چوب دستم پایین می رود،

اینک آسمان نزدیکتر  و  رنگش  دگرگون گشته

همه سبزفام ست و  شلوغ زیرا که  از شاخه ئی تا به  شاخه ی دیگر

پرنده های  بیدار پر آوایند،

و هنگامی که  در فضائی گسترده قایقی  می ایستد ،  

تن برهنه ی من در زیر آفتاب  برق می زند ،  در میان

بزرگی و شکوهی که  پهنه ی آبها را  افروخته کرده ست.

 آنگاه یادهای سردرگم خاطره  در واقعیت  محو می شوند

 و ناگهان پیکر  آینده 

 پدیدار می شود.

پرنده ای بی نام از ناکجایی که   نمی دانمنش پائین خواهد آمد و خاموش

 خواهد نشست بر پیش خوان کمانی قایق.

و هنوز  من،  آرزو می کنم که همه ی آب ها  در رنگی آبی شسته شوند 

و پرنده ها بر شاخسار ها بگویند که چرا هنگامی که 

بر بلندی صنوبر ها  می نشینند  برگهای آنها  به آواز می آیند.

پس ، بر بستر رودخانه و پیکره ی   قایقی   به ابعاد انسان ،

من به آبهای پشت درختزار که گوزنهای جوان  با  شمشیر های

افراشته شاخ هایشان ازآن پاسداری می کنند خواهم رفت 

و در آنجا با سه دست  چوب دستم را در سنگسار 

زنده  زنده دفن خواهم کرد.

هنگامیکه دستها به دستها می پیوندند، سکوت بزرگ پیش از آغاز برخواهد خاست.

  آنگاه من  به همه چیز  پی خواهم برد.

Protopoema

Do novelo emaranhado da memória, da escuridão dos
nós cegos, puxo um fio que me aparece solto.
Devagar o liberto, de medo que se desfaça entre os
dedos.
É um fio longo, verde e azul, com cheiro de limos,
e tem a macieza quente do lodo vivo.
É um rio.
Corre-me nas mãos, agora molhadas.
Toda a água me passa entre as palmas abertas, e de
repente não sei se as águas nascem de mim, ou para
mim fluem.
Continuo a puxar, não já memória apenas, mas o
próprio corpo do rio.
Sobre a minha pele navegam barcos, e sou também os
barcos e o céu que os cobre e os altos choupos que
vagarosamente deslizam sobre a película luminosa
dos olhos.
Nadam-me peixes no sangue e oscilam entre duas
águas como os apelos imprecisos da memória.
Sinto a força dos braços e a vara que os prolonga.
Ao fundo do rio e de mim, desce como um lento e
firme pulsar do coração.
Agora o céu está mais perto e mudou de cor.
É todo ele verde e sonoro porque de ramo em ramo
acorda o canto das aves.
E quando num largo espaço o barco se detém, o meu
corpo despido brilha debaixo do sol, entre o
esplendor maior que acende a superfície das águas.
Aí se fundem numa só verdade as lembranças confusas
da memória e o vulto subitamente anunciado do
futuro.
Uma ave sem nome desce donde não sei e vai pousar
calada sobre a proa rigorosa do barco.
Imóvel, espero que toda a água se banhe de azul e que
as aves digam nos ramos por que são altos os
choupos e rumorosas as suas folhas.
Então, corpo de barco e de rio na dimensão do homem,
sigo adiante para o fulvo remanso que as espadas
verticais circundam.
Aí, três palmos enterrarei a minha vara até à pedra
viva.
Haverá o grande silêncio primordial quando as mãos se
juntarem às mãos.
Depois saberei tudo.

من روشنگر نیستم

من روشنگر نیستم  و حتی ناآگاه

 از بودن  گودالی مسکونی در دور دستم  

از   افسانه ها و  افسون  موجوداتی کور

 شاید که جهان  در ژرفای آن گودی ست

 با  دریاهایی سری ، و پیدا نشدنی در خشکی

چرخی پیچنده  در آسمانی مواج ،

بیایید انگار کنیم که دریا است:  همانند ترانه ئی شتابنده

یا که فقط پژواکی ست ، در خلائی قابل تنفس

یا به هم زدن بالها .  در سکوت خزه ها.

و  مار های آبی چروکهایی آسمان را تا می زنند ،

در حالی که ،  پرنده ها ، به آهستگی می کوچند.

  

Eu luminoso não sou

 

Eu luminoso não sou. Nem sei que haja
Um poço mais remoto, e habitado
De cegas criaturas, de histórias e assombros.
Se, no fundo poço, que é o mundo
Secreto e intratável das águas interiores,
Uma roda de céu ondulando se alarga,
Digamos que é o mar: como o rápido canto
Ou apenas o eco, desenha no vazio irrespirável
O movimento de asas. O musgo é um silêncio,
E as cobras-d´água dobram rugas no céu,
Enquanto, devagar, as aves se recolhem. 

افسانه ی علمی-   یکم

شایدکه دگرگون شودجهان مان 

در ماتریس مثبت سپهری دیگر.

شاید در دادوستدی میان-سپهری  

کوچیدن های  پنهانی رد و بدل شوند.

شاید هنگامی که ، چکاوکی به اوج پر می کشد ،

 در جستجوی آشیان هایی   دیگر ، یا خورشید دیگری باشد.

شاید گوزن سپید رویای من 

در گله یی  مقعر گم شده.

شاید از پژواکی در گوشه ئی دوردست

 سروده هایی که می سرائیم  زاده  می شوند.

شاید همه ی آنچه که داریم  تنها عشق است

شاید  دیهیم ما ،  شاید تیلسان ما.

Science-fiction I

Talvez o nosso mundo se convexe 

Na matriz positiva doutra esfera. 

Talvez no interspaço que medeia 

Se permutem secretas migrações. 

Talvez a cotovia, quando sobe, 

Outros ninhos procure, ou outro sol. 

Talvez a cerva branca do meu sonho 

Do côncavo rebanho se perdesse. 

Talvez do eco dum distante canto 

Nascesse a poesia que fazemos. 

Talvez só amor seja o que temos, 

Talvez a nossa coroa, o nosso manto.

پرتره شاعر در جوانی



قایق ها ی رودخانه یی که در یادهایم مانده اند

قایق های روزگار بازی های کودکانه

از شاخه های مضطرب که از هم گشوده می شدند

در انحنای برگها به روی آب.

آوای کوبه ی پاروها بر آب

در خاموشی سپیده ی پگاه ،

موجهای سپید به کناره می خزند

با خش خش پرنیانی بی تاب.

سرزدن آفتاب در جایی همیشگی ،

در هنگامی از زندگی ،

که چشمها بیدار می شوند و لمس می کنی ،

تمنای عطشی سیراب ناپذیر را

انگاره یی از آب و درهم شکستن

شکستنی در انتهای یک خاطره ،

و همه ی آوای خروشان رود می خواند

داستان کهنه یی از یک تصویر

Retrato do poeta quando jovem

Há na memória um rio onde navegam 

Os barcos da infância, em arcadas 

De ramos inquietos que despregam 

Sobre as águas as folhas recurvadas. 

Há um bater de remos compassado 

No silêncio da lisa madrugada, 

Ondas brancas se afastam para o lado 

Com o rumor da seda amarrotada. 

Há um nascer do sol no sítio exacto, 

À hora que mais conta duma vida, 

Um acordar dos olhos e do tacto, 

Um ansiar de sede inextinguida. 

Há um retrato de água e de quebranto 

Que do fundo rompeu desta memória, 

E tudo quanto é rio abre no canto 

Que conta do retrato a velha história.